Ölüm Öldü Bende

Yetim kaldı omzumdaki gölgem adını astım darağacına

Bir zamanlar göğe sığmazdım şimdi sığındım kendi acıma... 

Rüzgar yüzüme çarparken söğüt dalları ağlar gibi

Kalbimin enkazında yine sen vardın gizli gizli

Sustum dedim kendime yanma artık geçer dedim

Ama geceler bilir ben seni içimde büyüttüm.

Kıyamet gibi düştün üstüme

Yandım ama kül olmadım.

Kanadım kırık uçtum yine senden vazgeçemedim,

İsyan ettim göklere adını silemedim.

Karanlıkla barıştım ama seni sevmedim diyemedim.

Telime takıldı yasım, sazım kanar içten içe

Bir bülbülüm dikeninde adın kalır her hecede

Kaktüs yaprağında nasibim kan tadı var dudaklarımda

Yıkılmış bir köprüyüm ben geçer misin ardımdan?

Dilim kesilse susmam adını taşırım içimde

Yıkılsam da bitmem küllerim var elimde...

Kıyamet gibi düştün üstüme

Yandım ama kül olmadım.

Kaderime meydan okudum

Ama senden kaçamadım.

25 Ağustos 2012

Paraf